Księga wpisów

Moi Mili, chciałem zacząć od wspomnienia o Panu Profesorze ale niezawodny Janek już jest. Dziękuję. Dziś całą drogę do domu z pracy ( jadę ponad 1/2 godz samochodem) układałem w myślach mój wpis na forum, dziś myślałem co na to wszystko powiedziałby Pan Profesor. I myślę, że cieszyłby się, że coraz więcej osób tu zagląda, że mamy łączność z młodszym pokoleniem, żę jest wrażliwe i chce działać. To wspaniałe.

Dziewczyny nie traćcie werwy, układajcie śmiało plany działania, my poprzemy, wielu z nas się przyłączy, ramy strony są otwarte do wszelkiej dyskusji. Ale miejmy odpowiedzialność za słowo, nie obrażajmy innych i nie obrażajmy się na inne punktu widzenia. Myślę, że pomysł Beaty na początek byłby niezłym sprawdzianem działania. Ale na zewnątrz można wyjść dopiero z konkretnymi planami, czy do LORO, czy do innych organizacji. Wiecie ja też marzyłem o fundacji, nie mieliśmy tam na miejscu człowiaka, który by to pociągnął, - tak, "lokomotywa " musi być zawsze, nawet po wyjeździe Marylki kancelaria OPTY przeniesiona została do Warszawy. Nie wspomnę już o koncie, które regularnie bank ogałacał opłatami z naszych mizernych składek. Teraz utworzenie organizacji pożytku społecznego pozwoliłoby na gromadzenie dla sprawy pieniędzy z podatków ale to wymaga jeszcze większego zaangażowania i odpowiedzialności, - także materialnej. Widzimy, że większy oddźwięk jest wśród młodszego pokolenia. Ja w Was wierzę. Stosunkowo trudno jest dotrzeć do starszych roczników, mniej korzystają z internetu, a tak niewielu pracowników w ogóle tu zagląda. Specjalne wyróżnienie dla Państwa Anyszko.
Serdecznie Wszystkich pozdrawiam.    Andrzej Medyński... Collapse

Kochani, chociaż już wcześniej napisałam swoje zdanie, to bardzo mi przykro jak czytam o rozterkach  Koleżanek. A przecież nie ma co płakać, jeśli o czymś się bardzo marzy to najlepiej zabrać się do pracy. Jednak założenie fundacji i jej prowadzenie to bardzo duże i odpowiedzialne zadanie ale nie niemożliwe. Nie wystarczy wywołanie tematu, rozumieją to szczególnie te osoby, które od wielu lat bardzo aktywnie działają organizując obozy, zloty, spotkania, utrzymują kontakty z byłymi pracownikami, w Świebodzinie bywają w ciągu roku kilka razy, często tam spędzając część swojego urlopu.
Ja w LORO spędziłam blisko 20 lat swojego życia mając tam ponad 14 operacji. Nadal uważam, że tam był mój drugi dom. Jednak ukształtowali mnie ludzie i chociaż jest mi przykro nie czułam i czuję się na siłach aby walczyć z przemijaną przeszłością LORO. Część zamkowa upadała już na moich oczach i nawet wspaniały Doktor Wierusz nie był w stanie temu zaradzić. Jeśli to będzie prężny ośrodek rehabilitacyjno-ortopedyczny im. Dr.L.Wierusza to mimo wszystko będę z dumą mówiła, tu było dawniej sanatorium dla dzieci, w którym spędziłam wiele najważniejszych lat mojego życia. I chociaż przykro mi, że np. nie ma dużej biblioteki szkolnej to równocześnie cieszę się, że kiedy po maturze wróciłam do domu, spakowałam wszystkie swoje książki młodzieżowe i przesłałam do LORO. Każdy może pomagać, działać jak potrafi, czy tak jak wielu z nas dotychczas czy np.stworzyć fundację, czy może ufundować jakiś potrzebny sprzęt. Wspaniale Koleżanki, że wywołałyście temat, nie ma cenzury, strona jest po to aby móc powiedzieć coś od siebie, nie dokuczyć nikomu, bo wszyscy mamy serdeczne myślenie o tym wspaniałym Czarodziejskim Domkui dlatego po wielu latach utrzymywania kontaktów powstała ta strona abyśmy się mogli nadal spotykać, rozmawiać i również działać.
Pozdrawiam Elżbieta... Collapse

Witam, zawsze z haosu powstaje jakaś koncepcja, często robi się burze mózgów albo idzie się przespać z pomysłem.
Wiele godzin przedyskutowaliśmy na obozach, zlotach i spotkaniach ale i wiele pozytywnych działań sie z tego urodziło. Jakże piękne są obecne namioty na polanie w Niesulicach, dawne były cudowne ale ciężkie i przeciekały, wysłużyły się. Wiele spraw udało nam się zrealizować, pojedynczo, w grupie a wszystko dla środowiska sanatoryjnego i około.
Jednak wiele jest różnych potrzeb i to cudowne, że każdy może dołożyć cegiełkę a może i więcej.
Np. warto poznać potrzeby może okrojonej szkoły /w maju tego roku byliśmy z Janką i kilkoma osobami na spotkaniu z młodzieżą i nauczycielami w LORO, wzruszające spotkanie/ może np. przydałyby się laptopy i ktoś mógłby je sprezentować. Inna szkoła, przenośny komputer może spełniałby rolę pokoju komputerowego  itp. Dyrektor szkoły druhna Ewa z pewnością podpowie jak można pomóc szkole i dzieciom w obecnej rzeczywistości, to wielka satysfakcja dla niosącego pomoc i wierzę, że tym zaowocuje temat wywołanych dyskusji. Trzymajcie się Dziewczyny i do dzieła, za Wami pójdą inni, którzy też czują taką potrzebę.
Pozdrawiam Elżbieta... Collapse

Agnieszko! Jeśli nie wiesz, że z nastaniem

nowych władz (czyt. obecnych) zmienił się

nasz Carias, to nie wiesz o czym mówisz!

Znam to miejce od najmłodszych lat! I

wcześniej przyjmowano wyłącznie dzieci!
Byłam w sanatorium kiedy się rozsypywało- miałam tam praktyki studenckie. Strasznie smutne to było!

Osoby od 12-30? To Twoim zdaniem dzieci?
Jasne, że każdy ma prawo do życia w dobrym zdrowiu! Tylko to był jeden z niewielu ośrodków dla dzieci!dla dorołych jest więcej.
Pewnie mówię tak, bo pamiętam snatorium z  dawnych lat, kiedy było miejscem które większośc z nas do dzis kocha...
Nie wszystko da się powtórzyć...
Nie każdego da się zastąpić...
P.S. Może osobiste uwagi pisz do mnie na mojego maila?... Collapse

Pamiętam Caritas ,kiedy przyjmowali wyłącznie dzieci,ponieważ miałam okazję być w tamtym okresie na leczeniu gorsetowym oraz gipsowym-piękne to były czasy,które już chyba nie powrócą.I doskonale wiem,że z nastaniem nowego dyrektora -zmieniło się dużo w LORO,i w większości przypadków na gorsze,min.zniknęła szkoła,etc.
A to,że chcę się podzielić swoimi spostrzeżeniami na tym forum, to źle?Tylko mamy pisać jak wszyscy wspominają ten ośrodek-oczywiście każde wspomnienia z LORO są piękne i jedyne w swoim rodzaju,lecz myślę,że ważne jest to by pisać o swoich odczuciach jakie mamy obecnie,kiedy po wielu latach oglądamy Nasz dawny Świebodzin.Uważam,że zawsze możemy próbować ,starać się coś zmienić w obecnej polityce ośrodka,ale czy to się uda,tego chyba nikt nie jest teraz z Was powiedzieć-wszystko wymaga czasu,ale próbować zawsze warto.
Kiedy"moi"pacjenci wracają z LORO już zdrowi i szczęśliwi po operacji skoliozy,to każda osoba bez względu na wiek zawsze miło wspomina tam pobyt-wiem,że obecne wspomnienia obecnych pacjentów LORO nie są przesiąknięte spotkaniami ze wspaniałymi ludźmi-lekarzami,itp. których Wy drodzy OPTY-miści mieliście okazję spotkać na swej drodze,ale obecny personel ośrodka-może nie wszyscy,ale większość zasługuje na słowa uznania,że mimo niskich wynagrodzeń w służbie zdrowia starają się zawsze być z pacjentem.
Jeśli kogoś z Was uraziłam swoimi wypowiedziami,to przepraszam,i mogę już nigdy więcej nie dzielić się z Wami tym co myślę na dany temat.Z tego co zauważyłam-niektóre osoby wypowiadające się ostatnio na tym forum młode pokolenie pacjentów LORO traktuje trochę jak zło konieczne,i może będzie lepiej jak nie będę pisała swojego zdania chociaż przez jakiś czas.Pozdrawiam.... Collapse

kika !!!!!!!ja znowu płaczę!nawet nie mogę się zebrać żeby cokolwiek napisać!!!!!!!!... Collapse

Mój ojciec powiedział kiedyś, na moje wymyślanie tak : "Jeśli ci się nie podoba, zrób lepiej".
Jestem za tym, by pożyteczne, dobre, lepsze, zdrowsze, śliczniejsze, mądrzejsze wygrywało, ale jeśli mam skończyć wyłącznie na liście życzeń to  zbieram się do wyjścia.
OPTY, MAKUWYGI, INNI - jesteśmy "za" świetnością LORO, ale nie mamy taaaakiej siły sprawczej, by rzucić na kolana sprawcze podmioty, by realizowały nasze marzenia. Na Ziemi jest pewien porządek rzeczy i - jesli nie zasługuje na szacunek -  to przynajmniej należy go tolerować lub - metodami alternatywnymi do przemocy - zwalczać. Jednym - nawet odważnym - "nie" nie zmienimy nic. Rozdziobią nas kruki i wrony... Trzeba - wydaje mi się - trwać przy swoim i dzwonić dzwonami prawdy, historii, sumienia, tęsknoty i iść w odpowiednim kierunku...bo może ktoś już resztką sił idzie właśnie w naszym kierunku.
Ale też za Witkacym powiem ("Szewcy") tak: Nie będziemy gadać niepotrzebnych rzeczy!
Czas naszego LORO minął, została nazwa, wspomnienia, gdzieniegdzie klimat. Nie stać nas na komfort hodowania pamięci w autentycznych "okolicznościach przyrody".Nie stać nas. Mamy rodziny, bieżące sprawy za lasem i choć mamy urodzone w LORO idee -  nie stać nas na życie wyłącznie przeszłością.
Jak Hegel musimy po swojej TEZIE i jej (widocznej) ANTYTEZIE, szukać SYNTEZY - ładu pomiędzy tym, co było piękne i dobre a  tym co jest piękne i dobre(choć może bez akceptacji) - i mieć  tę SYNTEZĘ( jako nową tezę), czyli to co będzie piękne i mądre przynajmniej w najbliższej przyszłości.I nie dać sznsy nowej antytezie...

I jeszcze jedno skojarzenie. Było lato, jakiś rok1992-95. W lesie po zlocie przy wiacie z naszym piecem, stał tylko mój namiot. Zaraz miałem się przenieść na pobliskie pole namiotowe. Wyjechali wszyscy, ja na brzegu namiotu wsłuchiwałem się w ciszę powracającą na polanę.Było przepięknie, źdźbła zdeptanej trawy prostowały się na oczach, ptaszęta dawały popisy wokalne. Cudownie.Nareszcie spokój...
Po 20 minutach cudowności zwijałem namiot - nie było bliskich ludzi.
Pa. Lechu.
Ps. Piszcie. Czytanie własnych wypocin, to dopiero nuda i GRAFOMANIA.
Gdyby Cezar powiedział: "myślałem, napisałem, czytam", nie byłoby mordu dopiero w 44 r.p.n.e.

Ja chyba zacznę pisać do konkretnych osób własnie tu. Gdy sie odezwą, pięknie. Gdy się nie odezwą będę gadać dalej do nich...
Pa.... Collapse

wzięło mnie dzisiaj na wspomnienia! byłam malutka,w żłobku stwierdzono że mam krzywy kręgosłup,przez przypadek,zrobiono mi rtg.miałam zwichnięty obojczyk okazało się że mam skoliozę!ktoś w żłobku nie dopilnowł spadłam na podłogę,i się zaczęło!byłam we Wleniu gdzieś w górach,mała byłam,pamiętam tylko jak jakas sprzątaczka straszyła mnie szczurami,tak się bałam!i pamiętam jak rodzice odjeżdżali tak wyłam na całe miasto! Potem byłam u profesora DEGI   dali mi taki śmieszny gorset!!!!!!!!!!hihihi!ale rodziców robiłam w konia!on był różowy,z materiału,i wiązany z przodu na różowe tasiemki,taki jak kobiety sobie wyszczuolały talię!!!!!!hihihi!!!!!!!!!miałam go na sobie kilka razy,wiecznie sobie go odwiązywałam,myślałam sobie ale oni są głupi ci dorośli,nawet nie wiedzą że się z tego gówna rozwiążę!!!!miałam 5 lat jak pojawiłam się w świebodzinie byłam najmłodsza ,byłam na ort.II tylko dla mnie czekało łóżeczko z siatką(takie  niemowlęce)byłam ulubieńcem oddziału,siostry nosiły mnie na  rękach,całowały,kochałybyłam wtedy taka dumna że ja ,tylko ja!!!!!!!!!(moja kochana p.renia nazwała mnie wtedy CIURCIUŚ,)   PAMIĘTAM PRZYJECHAŁA KIKA!!1  ŚLICZNA ,MALEŃKA,PIEKNE WIELKIE CZARNE OCZY,TAKA BEZBRONNA!!!!!!!WSZYSCY  ZAJĘLI SIĘ NIĄ !!!!!!!NIKT JUŻ MNIE NIE WIDZIAŁ!BYŁAM NA NIĄ TAKA ZŁA!TAK JEJ NIOENAWIDZIŁAM!!!!!!!!!!!! ALE PO PARU DNIACH BYŁA JUŻ DLA MNIE NAJUKOCHA?SZ? ,MALE?K? SIOSTRZYCZK? KTÓR? TAK POKOCHAŁAM!!!!!!!!!PA KOCHANI!!!!!!!!ŁZY  MI CIEKN? PO POLICZKACH!!!!!!!NIE MOGĘ DOPISA?  CO SIĘ STAŁO,JUTRO!COŚ NAPISZĘ!A TO BĘDZIE CIEKAWE!!!A MOŻE KIKUŚ DOPISZE CO BYŁO DALEJ!... Collapse

A ma ktoś pomysł jak przekonać obecne władze sanatorium żeby znów przyjmowali dzieci??? Bo na tym polega problem, że przestali przyjmować dzieci!
Co nam po kolorowych ścianach, po remontach jeśli nie służą one tym, dla których ten ośrodek powstał???
Problem polega na tym, że obecnym władzom nie zależy na dzieciach! Dlatego teraz Nasze Sanatorium wygląda jak wygląda! Śle! Rozpacz!Żal!Złość!
Co możemy zrobić, by było jak kiedyś? Żeby to było miejsce dla dzieci? A nie przy okazji dla dzieci?
Boję się, że to nie w naszej mocy...... Collapse

Kochani!!
  Przede wszystkim, chcę podzielić się z Wami radosną dla mnie nowiną!!
   Nie wykryto zmian nowotworowych a to "coś" co straszylo już mi wycięli. I mam nadzieję, że wszystko jest oki.
   Poza tym...czytałam...jestem zaskoczona, aż tyle osób się odezwało!!!
   No proszę ilu to obchodzi!! Jestem pod wrażeniem i pełna podziwu dla Optymistów - od których bije tyle optymizmu i checi aby coś pozytywnego zrobić być może w trudzieod początku!! Ale wierzę, że będzie nas jeszcze więcej i więcej.
   Ja nie sięgam tak daleko jak odbudowa zabytku
ale dlaczego nie Fundacja? Strzał w dziesiątkę! Może przynajmniej obudzenie parku, ławeczki, w przyszłości na przykład co? Widzicie jak tam jedziecie i idziecie do parku a tam ławeczki i usiąść mozna... co jeszcze widzicie????
  ... Collapse